Günlük hayatın biraz daha gevşediği anları severim. Baskı azaldığında, düşünceler sakinleştiğinde ve zamanın her zaman insanı iten bir şey olmak zorunda olmadığını yeniden hissettiğinizde. Bazen iyi bir sohbet yeter, bazen sessiz bir bakış, bazen de sadece hiçbir şeyi açıklamak zorunda olmamanın özgürlüğü.

Hafiflik ile derinlik arasında dolaşmayı severim. Birisi anlatmak istediğinde dinleyebilirim, kelimeler o an fazla geldiğinde ise dikkati başka yöne çekebilirim. Hikâyeler, varlıklar, ruh hâlleri; insanların beraberinde getirdikleri, başkalarının çoğu zaman fark etmediği şeyler ilgimi çeker.

Dans benim için görsel bir zevk; duruş, hareket ve bırakıştan oluşan bir oyun. Ben de izlemeyi severim ve bir anın mükemmel olmak zorunda değil, gerçek olduğunda ne kadar güzel olabileceğini bilirim. Benimle birlikte varabilir, rahatlayabilir, susabilir ya da konuşabilirsiniz. İkisinin de kendine özgü bir çekiciliği var.